Çocuklar boşanmayı nasıl algılar?

Çocuklar boşanmayı nasıl algılar

Çocukları en uzun süre etki eden, kişiliğini yönlendiren en önemli kurum ailedir. Boşanan eşler bazı durumlara dikkat etmezlerse çocuk boşanmayı büyük bir felaket duygusuyla karşılar, kendisindeuyum ve davranış sorunları görülür. Çocuk aile içi gerginliklere ve çatışmalara şahit olursa bu durumun sorumlusu kendisiymiş gibi düşünür ve suçluluk duyar. Bu durum için bir travmadır. Hissettiği sıkıntıyı sözlerle anlatamadığı zaman farklı davranışlarla dışarı yansıtır. Bu durumu en olgun şekilde karşılayan çocukta bile, aşırı tepkisellik, arkadaşlarıyla sorunlar, okuldan kaçma, içe çekilme, tırnak yeme, uyuşturucuya yönelme, sık hasta olma, nedensiz ağlamalar, mutsuzluk, psikosomatik belirtiler, kusma, konuşmama, kekeleme, kendine güvensizlik, tikler gibi davranış problemlerinden birisi ya da birkaçı görülebilir. Bu nedenle aileler çocuğun boşanmanın sorumlusu olmadığını; ayrılsalar da anne ve babalıklarını devam ettireceklerini çocuğa kendileri konuşarak anlatmalıdırlar. Ayrıca belirsizlik durumları çok uzun süreç şeklinde yaşanmamalıdır. Anne baba ne kadar çabuk karar verirlerse çocuk için o kadar iyi olur.

Boşanma sürecinden, zarar görmeden geçmek isteyen bir aile hem kendileri hem çocukları için danışma hizmeti almalıdırlar. Çocuklar çatışmalı bir hayatın içinde yaşamaktansa ebeveynle tek tek zaman geçirmeyi tercih edebiliyorlar. Fakat bu durumu sağlamak için evlenme hazırlığından daha fazlasını boşanma durumunda yapmak gerekiyor. Boşanan çiftlerde çocuk hem anne hem baba ile görüşebilmelidir. Her iki taraf ya da onların çevreleri, karşı tarafa yönelik yıkıcı eleştirilerle çocuğu yıpratmamalıdır.

Çocuklar boşanmayı nasıl algılar?

Çocuk aile içi gerginliklere ve çatışmalara şahit olursa bu durumun sorumlusu kendisiymiş gibi düşünür ve suçluluk duyar. Bu durum çocuk için bir travmadır. Hissettiği sıkıntıyı sözlerle anlatamadığı zaman, farklı davranışlarla dışarı yansıtır. Bu durumu en olgun şekilde karşılayan çocukta bile davranış problemleri görülebilir.

Bu son derece ilkel ve çocukça bir yaklaşım şekli olup, kendi kendine yeterli olamayan, özgüveni olmayan kişilerin yapabileceği bir davranış şeklidir. Eğer ana babadan birinde sevgi ya da ilgi eksikliği yoksa, çocuğun onlardan birini diğerinden üstün tutmaması hedeflenmelidir. Aksi halde boşanmanın ileri dönemde çocuğun ruhsal gelişimine kalıcı darbeler indirilmiş olabilir.

 

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir